Veel onderzoeken naar de relatie tussen kunst en zorg gaan over gezondheidswinst en het effect op het welbevinden van patiënten of cliënten die deelnemen aan een kunstactiviteit.

De aanwezigheid van culturele makers in een zorgorganisatie kan ook effect hebben op de manier van werken, op communicatie-uitingen en op het te voeren beleid. Minder vaak is er aandacht voor hoe kunstenaars mede hun stempel kunnen drukken op de inhoud van de toekomstige zorg. De invloed van kunst op de inrichting van de zorgorganisatie is minstens zo belangrijk, maar wordt in onderzoek vaak onderbelicht. Andersom beïnvloedt de zorgorganisatie ook de ontwikkeling van de kunst.

Wat maakt dat culturele makers op Reinaerde De Heygraeff de ruimte krijgen? En waarom lukt dat bij andere zorgorganisaties (nog) niet? Wat zijn de kantelpunten in die samenwerking? Vragen te over.