Allerlei – voornamelijk informele – gesprekken brachten ons bij de vraag hoe de cultuursector meer in het algemeen reageert op veranderingen. We schreven hierover een opinieartikel in de NRC, dat verscheen onder een lichtelijk provocerende kop.

We verbaasden ons over de voorspelbaarheid van de reactie van de cultuursector op een rechtse regering. De tegenstrijdigheid tussen het zelfbeeld van een hardwerkende en heilzame cultuursector en het naar ons idee brede maatschappelijke draagvlak voor bezuinigingen op cultuursubsidies blijft de sector verbazen. De cultuursector kan na de verkiezingswinst van rechts niet volstaan met het verdedigen van het bestaande bestel. Het probleem is dieper: veel burgers maken wel gebruik van kunst en cultuur, maar herkennen zich nauwelijks in het cultuurbeleid en zijn weinig bereid daarvoor ruimhartig subsidie beschikbaar te stellen.

Dat komt mede doordat het bestel sterk is gericht op gevestigde instellingen, traditionele kunstdisciplines en een overwegend hoogopgeleid publiek. Tegelijkertijd werkt een groeiende groep kunstenaars juist buiten de klassieke podia, bijvoorbeeld in wijken, zorginstellingen en dorpen, waar zij kunst verbinden met maatschappelijke vraagstukken. Deze praktijk krijgt binnen het huidige subsidiesysteem onvoldoende ruimte. We pleiten daarom voor een radicale herinrichting van het cultuurbestel,